امروز :



مرتبه
تاریخ : دوشنبه 2 بهمن 1391

داشتم وبلاگ های مختلف رو نگاه می کردم و سری به وبلاگ ها و سایت های دوستان در محیط مجازی میزدم که جمله ای در یکی از وبلاگ ها توجه ام رو به خودش جلب کرد. جمله این بود:

" هزار و صد و هفتاد و سه سال است که مهدی(عج) “امام” شده است، و منتظر است که منتظرانش “به خود بیایند” تا او بیاید...!"

ناخود آگاه  بعد از خواندن این جمله بود که تصمیم به نوشتن این متن گرفتم.

شعار دادن اگر همراه با عمل باشد خیلی خوب است، کلا این کلمه شعار خیلی کارها ازش برمیاد، شعار دادن می تواند تجلی هدف یک کشور باشد، تکرار شعار در فواصل زمانی مختلف باعث می شود که به مرور زمان هدف اصلی کم رنک و منحرف نشود از طرفی شعار دادن بصورت دسته جمعی مانند چیزی که در راهپیمائی ها شاهد آن هستیم باعث تقویت روحیه و همبستگی اجتماعی و یکی شدن دل ها برای رسیدن به هدف می شود و... مزیت های بی شمار دیگری که میتوان برای شعار دادن بیان کرد که این بحث خودش می تواند موضوع یک مقاله باشد. اما چیزی که من در این متن میخواهم بگویم شاید نقدی است بر اصلی ترین شعار این روزهای جریان حزب الله.

این روزها حجم بسیار زیادی از شعارهایمان فقط شده است "ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند" این شعار، شعار خیلی خوبی است اما من احساس می کنم که دیگر این شعار به تنهایی جواب گوی دوران سخت ما نیست، شعار "ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند" علی رغم بار معنایی زیادی که دارد اما برای تفکرات امروز ایران اسلامی و جریان حزب الله که باید یک جریان پویا و فعال باشد ناقص است؛ کوفی صفت نبودن و ولی زمان خود را تنها نگذاشتن خیلی خوب است اما در شرایط فعلی شاید مهم تر از اهل کوفه نبودن، اهل  دوران غیبت بودن باشد.

شرایط کوفیانی که سر حسین (علیه السلام) را بر سر نیزه فرستادند با شرایط امروز ما شاید بسیار متفاوت باشد، آن روز کوفی صفتان امام زمانشان را با چشم سر دیدن لذا برایش نامه نوشتند و او را دعوت کردند اما همان مردم با چشم دل و بصیرت نتوانستند امام معصومشان را ببینند، و به همین دلیل در برابرش طغیان کردند و حادثه کربلا رقم خورد.

سختی شرایط امروز ما نسبت به کوفیان زمان امام حسین (علیه السلام) شاید این باشد که امرزو ما نمی توانیم امام معصوم زمانمان را با چشم سر ببینیم  و برای دیدن با چشم دل هم نیاز داریم به بصیرتی که به دست آوردنش هرچند نا ممکن نیست ولی شاید برای اراده های ضعیفی چون من ناممکن باشد.

شاید در زمان امام حسین (علیه السلام) برای منحرف نشدن کوفی صفت نبودن کفایت می کرد و باعث نجات شخص می شد، اما در زمان امروز اگر کوفی صفت نباشی و در عین حال اهل دوران غیبت هم نباشی، چه بسا سرنوشتت همان سرونشت کوفی میدان کربلا باشد، و اما اگر به ظاهر اهل دوران غیب باشی ولی بعد از ظهور کوفی صفت شوی سرنوشتت مانند همان هایی خواهد شد که نامه نوشتند به امام حسین (علیه السلام) و بعد...

شاید ما این روزها امام معصوم زمان خویش را با چشم سر نبینیم اما نائب بر حقش را که میبینیم و میشناسیم؛ به قول علامه آیت الله حسن حسن زاده آملی: "گوشتان به دهان رهبری باشد. چون ایشان گوششان به دهان حجت‌بن‌الحسن(عج) است."  و این عبارت علامه آنجا بیشتر معنا پیدا می‌كند كه بدانیم صاحب تفسیر المیزان، علامه طباطبایی درباره علامه حسن‌زاده فرموده‌اند: "حسن‌زاده را كسی نشناخت جز امام زمان(عج)."

شاید بهتر باشد که در کنار شعار " ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند"  یک شعار با مضمون دوران غیبت هم بگویم تا شعار ناقصمان کامل شود، یادمان باشد که این شعارها هستند که نشانگر هدف هایمان هستند پس سعی کنیم در هدف گیری اشتباه نکنیم.


  • منتظر نظراتتان در مورد این متن هستم .
  • اگر جایی از متن به نظرتان اشکال دارد نقد بفرمائید.
  • اگر هم نظرتان موافق است با کلیت متن، با نظراتتان این بحث را پخته تر از آنچه هست کنید.

 




طبقه بندی: تحلیلی و خبری،  اجتماعی، 
برچسب ها: ما اهل کوفه نیستیم، کوفی نبودن، دوران غیبت، شعار دادن، علامه حسن زاده آملی،
ارسال توسط سید محمد رضا مدرسی راد
آرشیو مطالب
صفحات جانبی
پیوند های روزانه
هم سنگری ها




رجانیوز

نوای وب
رهبر ازدید بزرگان

ابزار وبلاگ

طراحی سایت

قالب وبلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic